Batibot night
Semisweet nothings.
Tumingin ako sa salamin at mukha na akong zombie. Ang mga mata ko ay galit na sa akin. Lalo na yung nasa kanan dahil parati siyang namumula. Naalala ko tuloy yung pangarap na pangarap ko dati nung high school. Gusto kong maging madre. Pero pinagtatawanan lang ako ng mga kaklase ko kapag sinasabi ko sa kanila yan. Naiintindihan ko naman sila. Ayaw ko namang masira ang espirituwal mong buhay at inisip ko rin na maging santo papa ay mama pala. Lalo pang naging seryoso ako sa pagiging madre ko nung mamatay si John Paul II. Pero naisip ko na mali ang aking ginagawa. Mahirap din minsan magkaroon ng inspirasyon. Dahil hindi mo alam kung yung ginagawa mo ay dahil sa gusto mo ito o dahil gusto mong maging katulad ng inspirasyon mo.
Masamang maging artista. Pero mas masama kung magaartista ka dahil idol mo si Jolina. Sa isip isip mo ay dapat maging kasing husay ka ni Jolina. Masama yan. Mas maganda ang walang goals sa buhay. Oh ng target. Dahil hindi ka magkakaroon ng limitasyon sa buhay mo. Anong gagawin mo kapag mas sikat ka na kay Jolina. Diba hindi mo alam. Kasi siya yung ginawa mong goal. At marerealize mo sa huli na hindi mo pala gustong magartista. Gusto mo palang magnursing pero idol mo si Bill Gates kaya nag english major ka nalang para kasing galing mo siya mag english. Huwag ganun. Kung masaya ka sa pagpaparty. Doon ka lang. Make that your profession. Gusto kong maging underwearer.
